Barokowa kaplica św. Antoniego z II połowy XVIII w. usytuowana jest na skarpie wiślanej w pobliżu kościoła parafialnego. Korzystając z życzliwości Księży Marianów można wejść do odnawianego w stylu barokowym klasztornego ogrodu, za którym znajduje się kaplica. Lata 1670 – 1679 – to początki kultu św. Antoniego z Padwy. Pierwszą świątynię zbudował biskup Stefan Wierzbowski około 1670 r., po sprowadzeniu z Krakowa ojców bernardynów.

„Obecny kościółek w stylu barokowym został wzniesiony przez ks. Franciszka Zambrzyckiego w 1781 r. Zdobi go piękna, neorokokowa polichromia, a w neobarokowym ołtarzu z 1903 r. znajduje się łaskami słynącą figura św. Antoniego oraz relikwiarz w kształcie ręki z XVIII w. ... do kaplicy i źródełka prowadzą w dół 70 – stopniowe schody z
początku XX w., przebudowane i wykonane z kamienia w 1985 r. W okresie letnim są tu odprawiane w każdy wtorek nabożeństwa oraz w dniach 12 i 13 czerwca doroczny odpust.”
Po bokach ołtarza znajdują się dwie figurki przedstawiające św. Jana Chrzciciela i św. Ludwika IX, króla francuskiego. Na zewnątrz kaplicy możemy podziwiać stuletni dąb, pomnik przyrody oraz dwa źródełka św. Antoniego.
 „Kaplica św. Antoniego usytuowana na pd. – wsch. od kościoła parafialnego; murowana z cegły, tynkowana. Na planie prostokąta zamkniętego trójbocznie, z prostokątną zakrystią od zach. Wnętrze jednoprzestrzenne, sklepione kolebką krzyżową, wspartą na profilowanym gzymsie. Fasada trójosiowa, rozczłonkowana uproszczonymi pilastrami ze szczytem ujętym spływami, zwieńczonym odcinkowo.”