Zgodnie z kalwaryjskimi planami powstał w 1674 r. poza granicami Nowej Jerozolimy, murowany z cegły palonej kościół Wieczerzy Pańskiej na Mariankach (dzielnica Góry). Wybudował go, podobnie jak wszystkie inne kościoły z tego okresu w Górze Kalwarii biskup Wierzbowski i przekazał wraz z drewnianym klasztorem białym pijarom, czyli marianom. Jest to najlepiej zachowany obiekt należący do barokowego układu miasta.

Uposażenie marianów nie było bogate, dlatego ich liczba w mieście nie była wielka. Niebogato był także uposażony sam kościół Wieczerzy Pańskiej. Największym jego skarbem był i jest sarkofag z doczesnymi szczątkami ojca Stanisława Papczyńskiego, założyciela Księży Marianów, który dzielnie wspomagał biskupa Wierzbowskiego w budowie Góry Kalwarii:
„Sarkofag i wystrój wnętrza świątyni utrzymane są w stylu barokowym. Na ścianie bocznej wisi kopia ikony maryjnej pijarów z końca XVII w. Po usunięciu marianów w 1864 r. kościół i klasztor popadły w ruinę i miały być zlikwidowane. Kościół jednak ocalał. Na kapitalny remont i zmianę wystroju...musiał czekać aż do 1962 r.”
W następnych latach kościół otrzymał obraz Wieczerzy Pańskiej, namalowany w 1968 r. przez Marię Neumann – Hiszpańską, trzy dzwony w 1965 r. oraz figurę kamienną ojca Papczyńskiego wyrzeźbioną przez Andrzeja Kossa. Na terenie w pobliżu kościoła rozstawione są stacje drogi krzyżowej, wykonane, począwszy od 1985 r., przez rzeźbiarkę Hannę Grocholską. Praca nad nimi trwała 12 lat.